Αλλάζουμε μυαλά; Η επιστολή μιας υποψήφιας βουλευτή!

Αν πριν μια πενταετία έλεγαν σε κάποιον από εμάς τι πρόκειται να βιώσουμε τα επόμενα χρόνια, σίγουρα θα χαμογελούσαμε στην… επίδοξη «Κασσάνδρα» και θα συνεχίζαμε την κουβέντα με την παρέα μας για τα προσωπικά
μας.
Όταν πριν από μια δεκαετία φίλοι και γνωστοί με παρότρυναν να ασχοληθώ με την πολιτική ενεργά, χαμογελούσα, «δεν είναι για εμένα αυτά τα χόμπι… Αυτά είναι «αθλήματα» για άλλους»… Αυτό ήταν η πολιτική μέχρι πριν από λίγο καιρό στην Ελλάδα. Τουλάχιστον για ένα μεγάλο κομμάτι των «πολιτικών» εκλεγμένων και μη, για την «αυλή» τους, τους «παρατρεχάμενούς» τους. Κάποιοι εξ’ αυτών ήταν άνθρωποι «ερωτευμένους» με τους εαυτούς τους, άλλοι κουβαλούσαν την… οικογενειακή «κληρονομιά», άλλοι ζητούσαν την ψήφο του λαού για να αποκαταστήσουν κάποιο είδους κόμπλεξ! Έτσι το έβλεπα, έτσι ένιωθα… «Τι σχέση έχω εγώ με αυτούς τους ανθρώπους»;

Ανέκαθεν παρακολουθούσα τις πολιτικές εξελίξεις… Η εργασία μου το απαιτούσε, η ανατροφή μου ήταν τέτοια. Είχα πολιτική άποψη αλλά μόνο μέχρι του σημείου να κρίνω ή να μπορώ να δίνω μια άλλη οπτική στα πολιτικά και οικονομικά γεγονότα σε κάθε συζήτηση με φίλους.

Κι αν μέχρι πριν από δύο χρόνια αυτό που με ένοιαζε ήταν να δώσω ανατροφή ανάλογη με αυτήν που είχα, στις δύο κόρες μου, να βρίσκομαι στο πλευρό του συζύγου μου σε χαρές και δυσκολίες, στους προβληματισμούς και τα αδιέξοδα, συνειδητοποιώ πως πλέον αυτό δεν είναι αρκετό!

Δυστυχώς, τα τελευταία δύο χρόνια, η καθημερινότητά μας δεν εξαρτάται μόνο από τις αποφάσεις μας. Άλλαξαν οι ρόλοι, ήρθαν νέοι πρωταγωνιστές. Γίναμε κομπάρσοι της ίδιας μας της ζωής. Σταματήσαμε να ορίζουμε τη μοίρα μας, αλλά και τη μοίρα του τόπου μας.

Το βιοτικό μας επίπεδο, που εξασφαλίσθηκε με τους αγώνες των γονιών μας έχει φτάσει στο κατώτατο επίπεδο. Φίλοι μας απολύονται, συντάξεις περικόπτονται, άνθρωποι κοιμούνται στους δρόμους, μαθητές που λιποθυμούν από την ασιτία στις αυλές των σχολείων. Ποτέ άλλοτε σε αυτόν τον Τόπο του ήλιου, της διανόησης, της χαράς, των αξιών, δεν έγινε τόσο κακό από τους ίδιους τους Έλληνες.

Σκέφτομαι πως ήρθε η ώρα να δοκιμαστώ σε έναν άλλο «στίβο», με ιδιαιτερότητες. Και δεν έχω άλλη επιλογή, από το να ανταπεξέλθω. Δεν αντέχω να βλέπω λάθη να επαναλαμβάνονται… Δεν αντέχω πλέον άλλα «παιχνίδια εξουσίας»… Δεν αντέχω άλλα «επικοινωνιακά τρικ»… Όλα αυτά γίνονται εις βάρος μας, στις πλάτες μας!

Έχω δύο κόρες που θέλω να τις κοιτάω στα μάτια και να ξέρουν και οι ίδιες πως έδωσα όλο μου το είναι για την ευτυχία τους. Έχω οικογένεια, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους, ανθρώπους άξιους, με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια, συμπατριώτες που πασχίζουν καθημερινά να τα βγάλουν πέρα, κάτω από αντίξοες συνθήκες, που τους επιβλήθηκαν σχεδόν εν μια νυκτί.

Για αυτά αξίζει κανείς να παλέψει. Δεν έχω τα χρήματα μιας «προεκλογικής εκστρατείας» ή τις «πλάτες» εκδοτικών συγκροτημάτων ή τις «επιχειρηματικές φιλίες» που θα μου ανοίξουν το δρόμο σε ένα βουλευτικό έδρανο για να σιωπώ και να υπακούω. Θεωρώ πως έχω τη δύναμη να παλέψουμε μαζί για να έχουμε τη ζωή που μας αξίζει. «Οι παρέες γράφουν ιστορία» ισχυρίζεται ο Διονύσης Σαββόπουλος. Ας είναι λοιπόν παρέες με ιδανικά, παρέες με οράματα για όλους, με αίσθημα δικαίου, με αρχές και αξιοπρέπεια.

Θέλω να είμαι δίπλα σας, μία από εσάς… Καλό αγώνα!

Φανή Αγγέλου, Οικονομολόγος-αναλύτρια, υποψήφια στη Β' Αθηνών με τη Δράση.

Posted in: politics