Πόσο κλισέ είναι πλέον η ατάκα "η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που ξέρει τι σημαίνει διασκέδαση". Κλισέ
κλισέ, αλλά δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Και όταν λέμε διασκέδαση εννοούμε τα κλασικά: καφέ στη Λεωφόρο Νίκης, φαγητό στην Πλατεία Άθωνος, nightlife στα Σφαγεία και τη Βαλαωρίτου.
κλισέ, αλλά δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Και όταν λέμε διασκέδαση εννοούμε τα κλασικά: καφέ στη Λεωφόρο Νίκης, φαγητό στην Πλατεία Άθωνος, nightlife στα Σφαγεία και τη Βαλαωρίτου.
από τη Μάρθα Παπαδημητρίου
Αυτό,
όμως, που δεν ξέρουν αρκετοί (ή μπορεί να αγνοούν παντελώς) είναι ότι η
Θεσσαλονίκη έχει παιδεία και θεάματα που δεν έχουν καμία σχέση με τα παραπάνω.
Ένα από αυτά τα θεάματα είναι και το “Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ – Εικόνες του 21ου
αιώνα”, που “έριξε” την αυλαία του στις 18 Μαρτίου. Για δέκα ημέρες η πόλη
έζησε τους ρυθμούς του φεστιβάλ και μπορώ να πω με σιγουριά, πως το
ευχαριστήθηκε.
Όμως,
πόσο μεγάλη επιτυχία είχε το φεστιβάλ; Για να μιλήσουμε με αριθμούς: Κατά τη διάρκειά του Φεστιβάλ προβλήθηκαν 190
ταινίες από 41 χώρες, ενώ από τις αίθουσες, που φιλοξένησαν το φεστιβάλ,
πέρασαν 50.000 φίλοι των ντοκιμαντέρ και όχι μόνο.
Κι
αν πιστεύετε πως το νούμερο είναι “πλασματικό” και “τραβηγμένο” κάναμε και
εμείς μια βόλτα από το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και είδαμε με τα μάτια μας την
αίθουσα του Ολύμπιον να σφύζει από κόσμο. Παρέες φοιτητών, ζευγαράκια όλων των
ηλικιών, μοναχικοί φίλοι των φεστιβάλ, κυρίες της upper
class, προσπαθούσαν να βρουν μια θέση. Και αυτό το είδαμε κατά
τη διάρκεια της προβολής του ντοκιμαντέρ “Ambassador”
του Δανού Μαντς Μπρούγκερ – που είναι εξαιρετικό. Κοινώς πολλές
προβολές ήταν sold
out.
Εννοείται
πως, πέρα από το καλό περιεχόμενο του φεστιβάλ, η χαμηλή τιμή εισιτηρίου (4
ευρώ) βοήθησε να γεμίσουν οι αίθουσες
Στις
17 Μαρτίου απονεμήθηκαν και τα βραβεία του φεστιβάλ, σε μια τελετή που μπορεί
να μην θύμιζε τις Κάννες, αλλά ήταν γεμάτη από όμορφες εικόνες. Η τελετή
έκλεισε με την ταινία “Ιταλία, αγάπα την ή παράτα την”, που απέσπασε και το
βραβείο κοινού, ενώ έξω από το Ολύμπιον οι Encardia δελέαζαν
τους θεατές με μουσική και χορό.
Συμπέρασμα:
Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, και οποιοδήποτε φεστιβάλ εναλλακτικών ταινιών, δεν
απευθύνεται μόνο στους “κουλτουριάρηδες και τους διανοούμενους”. Το μόνο που
χρειάζεται είναι να ξεκολλήσουμε από τα στερεότυπα και τις ταμπέλες…
(Φωτογραφίες: Motion Team Photo
Agency)




.jpg)
.jpg)

0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου